Site.
Home
Reactiebox Tip

Verhalen.
Karper Spullen
Mijn vissers ziel
A Sabbatical year
Een Wetenschappelijk Bewezen Feit.
Karper malaise tot polonaise
1e Sessie op mijn thuiswater
Het Pinksterweekend
Hallo ik wil mij even voorstellen
Vakantie 2000
Mijn spiegel
Een onverwachte opgedwongen stek
Memoires of a carpfisher
Frankrijk.
Belofte maakt schuld
Onze vistrip in mei '98 naar Frankrijk
Vissen op Lac du Der
De French Connection
Lac de la Mouche
Techniek.
Wondermiddel of toeval?
Over hair en riglengtes
Penvissen op karper
De behandeling van een karper
Line Aligner
Gedrag & Aasgedrag
Voer attributen
Doe eens iets anders!
Uitleg rigs
Stiff rigs
Aas.
Overeenkomsten tussen mengvoer en boilie.
Aas
Boilie-recepten
Bereiding van boilies en Recepten
Boilieingrediënten
Biologie.
Karperziekte
Belofte maakt schuld
Auteur: Pieter de Jong

Hé Rob, heb je volgend weekend wat te doen.
Rekenend op een nee was ik uit het lood geslagen toen hij zonder na te denken ja zei. Ik ben gewoon aan wat rust toe!! Hij moest eens weten. Waar gaan we trouwens naar toe zei hij. Ik legde hem uit dat ik al een jaar zeven geleden deze winterstek gezien had toen ik tijdens een van mijn sessies op de rivier weer eens aan het toeren was om onbekende gebieden te gaan bekijken. Ik doe dit al vanaf het begin dat ik in Frankrijk kom en ik vind het altijd beter om op het moment dat je er zit nieuwe stekken te zoeken in plaats van te gaan zoeken als je nog moet gaan beginnen. Meestal is tijdsdruk en een volle auto en vermoeidheid niet bijzonder stimulerend om te gaan zoeken, vandaar.

Na afloop van de diashow van de K.S.N.-regiomeeting werden de plannen verder uitgewerkt en de afspraken gemaakt. Alhoewel het pas januari was werden de drie nachten uitgebreid tot vier en steeg het vertrouwen dat we misschien nog een beet zouden gaan krijgen naar gelang het later op de avond werd en de kelen gesmeerd werden met de Palmpjes en Kriekjes. Die voorpret hoort er in mijn ogen ook gewoon bij. Ik ging in ieder geval tevreden naar huis, ik kon nu eindelijk een belofte waar maken die ik al vele jaren geleden aan mezelf gemaakt had: ik wilde daar graag een keer in de winter vissen en ik had mezelf al diverse jaren maar aangepraat dat het verloren moeite zou zijn of ik had altijd wel een andere smoes om niet te gaan. Maar hoewel het er eerst naar uitzag dat ik deze eerste wintertrip dan ook nog alleen moest gaan en de motivatie om dan te gaan ook weer gelijk dalende was, had ik nu zoiets van: Yes eindelijk, en we gaan ervoor.


Altijd teveel mee

Onderweg was het anders dan anders, ik was wel eens vaker vroeg in het voorjaar gegaan maar het was nu pas Januari en dat was dan ook nog goed te zien aan de omgeving. Alles zag er troosteloos uit. Maar na een goede vier uur rijden zonder noemenswaardige gebeurtenissen kwamen we dan toch aan. Het kopen van de vergunningen viel nog niet mee aangezien de bekende viswinkel weg was. Maar bij een Cafeetje lukte het dan toch. Gewapend met onze “plaatsbewijzen” konden we de stek op zoeken. Ik kon me nog wel het een en ander herinneren maar toen ik het padje opdraaide moest ik toch even slikken, als Rob maar niet naar huis wil. Het zag er niet uit, zo kaal en cultuurachtig. De aanblik van de omgeving werd echter al snel naar de achtergrond geduwd door het stomende water. Hier had ik eindelijk niet op gerekend, en onze verwachtingen stegen met honderden procenten. Het kon niet meer stuk, voordat we onze hengels uit gegooid hadden wisten we het zeker, dit moest vis opleveren. Terwijl we nog wat aan het rondkijken waren kwam er een snoekbaarsvisser aan die op ‘onze” stek zijn hengels begon te plaatsen. Gvd, ik had nog zo gezegd eerst gaan zitten en dan pas kijken, het is niet de eerste keer dat mijn eerste stekkeuze nog snel voor mijn neus word weggekaapt. Dan maar naar de overkant. Ach hier was het ook wel te doen. We wisten ongeveer waar we vis konden verwachten en vanaf hier zou het ook wel gaan lukken.


Tussen onze hotspots en verblijfplaatsen zaten alleen nog enkele hindernissen zoals een brug en een vuilopvang kabel. Maar daar wisten we met onze afstandbediening en boot wel raad mee. Net voor het donker konden we onze hengels beazen en in het donker werd de visvinder gemonteerd om het bodemprofiel te gaan onderzoeken. Rob zou naar rechts vissen en ik naar links.
We konden echter maar een hengel per persoon wegleggen op de best uitziende plekken en dan nog zaten we niet ver uit elkaar te vissen.

Nadat we het hele zootje uitgelegd hadden of uitgegooid konden we nog even nakaarten in de buitenlucht waar het ook niet echt koud was, toch zeker niet voor januari dan. Het was wachten op beet. Nou niet dus, het was een echte tegenvaller toen ik ’s morgens wakker werd en na ook bij Rob geïnformeerd te hebben, deelde hij mij mede dat hij ook niets had. Ik zou het eens niet gehoord hebben van vermoeidheid trouwens. Vertwijfeling begon toe te slaan, hadden we toch te veel gehoopt. Maar ’s middags was er dan eindelijk de eerste beet voor Rob, de vis kon redelijk makkelijk afgedrild worden alleen bij het scheppen ging het e.e.a. mis en werd de vis alsnog verspeeld. We moesten iets verzinnen om het probleem op te lossen. Afspraken werden gemaakt en bij de volgende beet zouden we het opnieuw proberen. ’s Avonds kreeg Rob een herkansing en na een goede dril kon het schepnet onder een mooie 22 pond schub gestoken worden. Zo die was binnen. De kop was eraf. ’s Nachts werd nog een spiegeltje gevangen en helaas moest daarna een leukere vis geblokt worden door Rob om te zorgen dat hij niet onder de brug doorging en helaas kwam bij deze actie de haak los. Some you win and some you loose. Maandag avond had Rob nog een schubje en de laatste nacht kon Rob de grootste vis van de sessie vangen: een mooie spiegel van 23.5 pond.
We visten beide met noten en slechts een meter of 25 uit elkaar. Rob had 6 beten en 4 vissen en ik niets.


Op de februari meeting werd het wederom gezellig na een interessant forum over aas. Wat valt daar nog veel over te zeggen. De meeting werd achteraf iets te lang doorgezet en om 2.45 lag ik pas in bed terwijl Rob weer voor onze tweede sessie om 9.00 langs zou komen.

Ik was deze keer al moe terwijl we nog moesten vertrekken en ik was blij dat Rob ook een stukje wilde rijden. Bij aankomst zagen we dat het water niet stoomde, het vertrouwen daalde gelijk en het weer was ook niet echt denderend, het regende af en toe flink en tel daar dan nog de vermoeidheid bij op en je kunt je misschien voorstellen dat ik niet in een echt gezellige stemming was. Van Rob kreeg ik de keus om te kiezen, zijn beste stek verleden keer was de logische keuze geweest maar op dat moment iets te veel moeite en ik wees zijn voorstel af. Mijn hengels gingen gewoon voor mijn neus, Rob zou met twee hengels op de beste plekken gaan vissen. In plaats van een rustige nacht om wat bij te slapen kon ik nog drie vissen scheppen voor Rob. Natuurlijk als je wilt slapen moet je thuisblijven maar ik zat er gewoon doorheen, de leeftijd? Zijn zwaarste was 23 pond en eigenaardig was dat hij ze op mijn oude stek ving, op zijn oude stek had hij niets. De tweede nacht nam ik toch de moeite om rob zijn stek van de eerste sessie te pakken, ik was alweer wat uitgerust na de nodige bomen ’s middags omgezaagd te hebben. Ik had er weer zin in, alleen was het water nog steeds maar 10 graden, maar aangezien Rob de eerste nacht al drie beten had gehad zou het wel loslopen. Rob had weer twee beten, 1 op de “goede” stek en een op een andere plaats waar nog geen beet vanaf was gekomen. En op boilies, in tegenstelling tot alle andere. Maar die vis werd ook aan de brug weer verspeeld. De andere was een kleintje. Ik had weer niets. Alhoewel op maandag de watertemperatuur weer omhoog ging naar 14 graden kon Rob slechts een vis gevangen krijgen, weer een kleintje helaas. Na een totale 7 nachten vissen had Rob al 11 beten en moest ik mijn eerste beet nog krijgen. Rob begon zich al wat schuldig te voelen maar ik zei dat daar geen reden toe was, het was gewoon toeval in mijn ogen en ik kreeg zowaar ’s middags beet, alleen was ik even brood halen zodat Rob een vis ving op mijn stokken. Gelukkig was het een kleintje. Nadat ik het aas terug had gelegd ging ik het hele gebeuren eens goed overdenken. Ik snapte het gewoon niet, we begonnen met beet bij 10 graden en alhoewel de temperatuur nu al 16 graden was zette deze temperatuursstijging zich niet om in meer beet, wat ik toch wel had verwacht. Maar ik wilde graag nog iets proberen. Na met Rob overlegd te hebben ging er nog een hengel bij op het kleine gedeelte waar alle beten vandaan kwamen, we zouden de andere twee hengels met toplood afzinken zodat het bij een aanbeet niet een grote kluwen zou worden. Normaalgesproken moet het niet zoveel uitmaken die paar meter verschil maar ik wilde iets proberen. Toen ik echter zag dat het hier maar een meter water stond wist ik het niet meer. Zo ondiep heb ik ze wel vaker gevangen maar ik moet me toch elke keer weer over halen om het te doen, dus daar ging hij dan maar. Wat noten erbij en klaar was ik. Toen ik terug was en richting mijn hengels liep om het zaakje goed af te stellen hoorde ik een bekend geluid, maar ik kon het niet thuisbrengen. Na nog enkele meters dichterbij te zijn gekomen zag ik het al, er hing er al een aan zonder dat de optonic aanstond. Dat was snel, mijn hart klopte in mijn keel, wat gebeurde er toch opeens. Zelfs Rob kwam niet gelijk toen ik hem riep, ook hij stond perplex dat het zo snel was gegaan. Alhoewel het een wederom een kleine schub was, was ik er toch maar wat blij mee. Mijn eerste vis was binnen. Wederom legde ik het aas terug en wilde ik het een en ander bespreken met Rob. Maar toen ik wilde gaan zitten schreeuwde de optonic het alweer uit. Weer diezelfde hengel, hoe bestaat het. En helaas kwam deze vast te zitten en op het moment dat ik het hele spul kapot wilde trekken kwam alles mee maar de vogel was al gevlogen.

Geweldig spul die Fireline, een stuk boom hing er nog aan. Toch opvallend hoe snel de vis er al af was. Mijn andere hengel ging nu ook dieper de kant in en lag ook op een goede meter diepte. Het was het proberen waard. Nou ik heb het geweten. Na de eerste Run ’s middags om 17.30 wist ik nog 15 keer!! beet te krijgen tot 4.15 toe en daarvan wist ik 10 karpers te vangen. Ook ving ik een meerval van 71 cm lengte. Ik verspeelde totaal 5 vissen; 2 vissen loste en 2 keer kwam ik vast te zitten en de 5-de verspeelde vis was ook gelijk de reden dat ik na 4.15 geen beet meer kreeg. Ik had toen twee beten gelijkertijd en in de commotie stond ik op mijn kabeltje zodat ik naderhand niets meer gehoord heb. Wel dacht ik rond 4.30 tijdens een razende storm in de verte nog gepiep te horen maar aangezien het weer zo slecht was en ik doodop was dacht ik dat ik het me maar verbeelde. Rond de klok van 7.30 kreeg ik op mijn overige hengel nog een beet en toen bleek dus dat andere spoel een stuk leger was. Mijn vissen die ik wel ving waren variërend in gewicht van 13 pond tot 19.5 pond en daar bovenop had ik vier grotere die 24/25.5/30/32.5 pond wogen. Ik kan gerust zeggen dat het een van de meest hectische nachten is geweest is die ik ooit mee heb gemaakt. Rob had ik ’s nachts enkele malen aangeboden om zijn hengel opnieuw weg te brengen ondanks het slechte weer. En toen ’s morgens bleek dat hij vast zat had hij daar toch wel spijt van dat we dat niet gedaan hadden. Alles was wederom gevangen op noten en twee keer had ik twee beten tegelijkertijd en ook enkele keren was het binnen 10 minuten dat ik weer beet had. De vis was echt los.

Normaal gesproken verspeel ik ook niet zoveel maar het is op deze stek een kwestie van de vis af stoppen en niet meer laten gaan. Vrij heftig drillen dus en dan slechts twee lossers vind ik nog acceptabel en tja die vissen die zich vast zwemmen, dat is ook niet zo verwonderlijk als je weet hoeveel bomen en takken zich onder water bevinden. Zo vang je 7 nachten niets en zo heb je beste vangst ooit. De terugreis was wederom een gevecht tegen de slaap en gelukkig wonnen we ook nu weer. Mijn jaar kon eigenlijk zo vroeg al niet meer kapot. Niet alleen door de mooie vissen die ik ving maar vooral omdat ik nu eigenlijk mijn belofte was nagekomen en dit was goed uitgepakt. Een extra reden om het voortaan niet alleen bij ideeën te houden maar ook om ze vooral ten uitvoer te brengen. Deze sessie had, als ik het had aangedurfd al enkele jaren geleden kunnen plaatsvinden in plaats van dit jaar. Maar ja, hoelang je ook al vist, het is toch mooi dat je altijd nog iets onverwachts mee kunt maken. Soms is de boog wat minder gespannen, en dat moet ook kunnen, maar als je zoiets toch meemaakt vergeet je dat van je lang zal ze leven niet meer.

Reageer op dit artikel.