Jochem Overdijk
Markelo, Overijssel

“Om mee te kunnen schrijven in de RL zou het leuk zijn dat je even een profiel van jezelf schreef” ,berichtte Martijn mij nadat ik op zijn verzoek mijn eerste RL bijdrage bij hem inleverde. Nou vooruit dan maar, maar ik houd het kort. Want zeg nu zelf; het is niet bijzonder interessant wíe die RL schrijft, maar wát de persoon in die RL te melden heeft, nietwaar?

Ik zal een jaar of vier zijn geweest toen ik voor het eerst met de hengel(sport) in aanraking kwam. Hoewel mijn ouders het een wat onnozele hobby vonden, die arme beestjes… je kent dat wel, had ik het geluk een buurman te hebben die eigenaar was van een drietal forellenvijvers. Ik mocht me iedere zaterdag en woensdagmiddag uitleven op de talrijke voorntjes die de vijvers rijk was. Nu ik het achteraf nog eens overdenk is dat dé ideale basis voor mijn verdere visserij geweest. Als ongeduldig mannetje was het leren vissen in een vijver die stampvol voorntjes zat natuurlijk een prima stimulans. De immense schubkarper, die op zonnige dagen haar rondjes trok op de vijver, maakte toen al een diepe indruk op me. Maar dat ik jaren daarna in de ban van haar soortgenoten ieder moment van de dag aan die verrekte visserij zit te denken had ik destijds nooit kunnen bedenken…


Ik vang niet veel. Ik vind vangen ook niet het allerbelangrijkste. (ben benieuwd wie er nu nog verder leest…want binnen de huidige maatstaven wordt je immers op je vangsten, en dan het liefst in kilo’s, afgerekend.) Je zult me ook niet snel tegenkomen op waters waar men in de rij moet staan om een stek te kunnen bevissen, of op waters waar je “gezellig” tentje aan tentje rondom een barbecue zit, waarbij de stilte van de nacht het liefst wordt opgesierd met de luide klanken van een radio of iets in die richting.

Ik ben eigenlijk ook meer een pen- en oppervlaktevisser dan een statische visser. En wie zegt dat je struinend niets interessants vangt… die moet vooral aan die vastgeroeste gedachte vasthouden.

Tot slot zal ik nog even verantwoorden waarom vangen op een gedeelde eerste plaats staat binnen mijn visserij. Voor iedereen die zich aangesproken gaat voelen: Zet die oogkleppen af, kijk om je heen en geniet van alles wat je hoort en ziet. Vissen biedt meer dan alleen maar te moeten wachten achter een batterij hengels.

Groeten Jochem Overdijk!